พี่เบิ้ม

posted on 06 Sep 2009 11:09 by magicjane in outgoing

เดือนที่แล้วนิสัยการอัพบล๊อกตกต่ำอย่างไม่น่าให้อภัย 
คือหนึ่งเอนทรีต่อเดือน ฮ่าๆ 

ก็แหมอะไรๆก็ถาโถมเข้ามาช่วงนี้นี่หว่า เด๊้ยวจะมีกีฬาสีอีก ไหนจะต้องซ้อมเพลงเชียร์
คะแนนก็ต้องส่ง งานห็หมักหมม กลับบ้านก็เย็น สารพัดปัญหาที่จะเอามาอ้างน่ะ..

 

 

 

อย่างที่บอกว่ากลับบ้านเย็น แล้วช่วงเย็นๆคนก็จะเยอะมาก รถเมล์งี้แน่นเอี๊ยด
เราก็เลยได้พบเจอกับคนมากมาย ที่มีความหลากหลายมากขึ้นกว่าตอนกลับบ้านตามเวลาปกติ
(จริงๆแล้วไม่เกี่ยวหรอก..)

เย็นวันนึงขณะกำลังโหนรถเมล์กลับบ้าน (ต้องโหนเพราะคนเยอะไม่ได้นั่ง)
ก็นั่งไปตามทางปกตินั่นแหละพอถึงท่ารถเมล์ จะต้องเปลี่ยนรถ ซึ่งไม่รู้จะเปลี่ยนไปทำไมเหมือนกัน
ก่อนถึงท่ารถเล็กน้อย ได้ยินเสียงผู้ชายตะโกน วู้ๆ อย่างเนี๊ยะ
เอามือออกไปนอกหน้าต่าง อารมณ์แบบมีความสุขกับลมที่ปะทะใบหน้า 
แล้วเขาก็พูดว่า "เค้าจะเปลี่ยนรถแล้ว ลุกเร็วๆ" ซึ่งเป็นจังหวะที่รถเมล์ถึงท่าพอดี

พอดีว่ายืนอยู่หลังๆ ใกล้ๆกับชายคนนั้นเลยได้เห็นหน้าเจ้าของเสียงนั้น
เป็นชายตัวใหญ่และอ้วนมากๆคนนึง ใส่กางเกงหลุดๆหน่อย แล้วดูเหมือนจะมีอาการทางจิต
ไม่ใช่ในแนวโรคจิตนะ น่าจะอัลไซเมอร์มากกว่า คือดูต๊องๆ เหมือนเด็กๆ ขอเรียกพี่เบิ้มล่ะกัน

พี่เบิ้มลุกเดินไปที่ประตูรถเมล์เพื่อไปต่อรถคันข้างหน้าเหมือนผู้โดยสารคนอื่นๆ
เมื่อเห็นผู้โดยสารบางคนยังไม่ลุก เลยพูดว่า "ลุกเร็ว เปลี่ยนรถๆ"

พอเปลี่ยนรถเสร็จแล้ว ปรากฏว่าที่นั่งเต็ม พี่เบิ้มเลยต้องยืน
แล้วมายืนข้างๆไอเจนพอดี๊พอดีเลยเว้นระยะห่างแค่ 1 เก้าอี้เท่านั้น.. ไม่เป็นไร น่ารักดี ยืนต่อไป 

ทีนี้พี่เบิ้มยืนระหว่างที่จับของเก้าอี้สองอัน ก็เลยคล้ายๆกับว่ายืนปิดทางออกของคนที่นั่งอยู่
สักพักนึงกระเป๋ารถเมล์ก็เดินมา บอก "ให้ 10 บาทไปขึ้นรถคันหน้า.." แล้วก็พูดซ้ำๆทำนองนี้อยู่หลายที
แต่พี่เบิ้มก็ปฏิเสธ สุดท้ายกระเป่ารถเมล์ก็เดินจากไป ทิ้งพี่เบิ้มไว้..ที่เดิม

 

จากการที่พี่เบิ้มดูไม่ค่อยปกติ ก็เลยเหมือนจะพึมพำอะไรกับคนที่นั่งอยู่ก็ไม่รู้
คนที่นั่งอยู่เป็นลุงหน้าตาเมาๆคนนึง แกคงทนเสียงพึมพำของพี่เบิ้มไม่ได้เลยตะโกนออกมาว่า
"เย็ดแม่ง ไปไกลๆเลยไป" พี่เบิ้มขยับจากลุงหน้าเมาคนนั้นกระเถิบหน้ามาหน่อย

เก้าอี้ที่ตรงกับที่พี่เบิ้มยืนอยู่ ณ ตอนนั้น เป็นพี่สาวคนนึง พี่เบิ้มก็พึมพำอะไรสักอย่างอีกแล้ว
เอาหน้าลงไปใกล้ๆด้วย คาดว่าพี่สาวคงทนไม่ไหวเหมือนกันเลยพูดว่า "เฮ้ยยยย" เสียงดังคำเดียวโดดๆ

แล้วพี่เบิ้มก็เลยเลิกยุ่ง กลายป็นยืนหันหน้าตรงๆ จากที่หันข้างเพราะจับที่จับตรงเก้าอี้ 
นั่นหมายความว่าไอเจนยืนหันข้างเกาะที่จับรถเมล์ ส่วนพี่เบิ้มยินหัสหน้าตรง
ถ้าหันหน้าไปก็จะจ๊ะเอ๋กับหน้าพี่เบิ้มทันที..

ไม่เป็นไร น่ารักดี ยืนต่อไป  

 

ยืนหน้าตรงไปสักพัก พี่เบิ้มก็เริ่มเป่าปากให้ริมฝีปากกระทบกันทำเสียงเป็นคำว่า ปรือๆ
(คือไม่รู้จะอธิบายกริยาลักษณะนี้ว่าอะไรน่ะ).. ประมาณรอบสองรอบ

โอเคไม่เป็นไร อย่ามีน้ำลายมาพอ..

พี่เบิ้มคงเริ่มหมดสนุก เลยเดินไปตรงกลางรถซึ่งกระเป๋ารถเมล์กำลังคุยกับป้าคนนึงอยู่
พี่เบิ้มไปหยุดตรง 2 คนนั้นพอดี กระเป๋ารถเมล์พูดว่า "มาอยู่ตรงนี้ได้ไงเนี๊ยะ นึกว่าอยู่ข้างหลัง"
พอใกล้ถึงป้ายที่มีวัดก็พูดว่า "คนบ้าก็ต้องไปอยู่วัด" และ "ไปไหนก็ไป๊" และ พูดกับคนอื่นๆว่า
"มันบ้า" และหัวเราะ....

 พี่เบิ้มลงป้ายไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าลงก่อนเรา

 

เราลงจากรถด้วยความรู้สึกแปลกๆ


คนเรามีสิทธิ์จะหัวเราะกับความทุกข์ของคนอื่นด้วยหรอ..ถึงแม้เค้าอาจจะไม่รู้เรื่องก็ตาม
จะรู้สึกอะไรก็ได้ จะกลัว จะหวาดๆ แต่คงไม่ใช่แบบนี้..
เรามีสิทธิ์จะว่ากริยาอาการป่วยของเค้า ด้วยความรังเกียจด้วยหรอ..

เราว่า..ไม่..นะ

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

แล้วถ้าชักกระแส ปวดหลังกระแส เอาปากกาจิ้มหน้าทะลุ
แบบน้องแอ๋มโกนท้ายทอยล่ะ???


โอ้ยยย ยยย ไม่พูดไม่พูด บาปบาปบาป

#5 By ลูกแก้ว (61.90.24.216) on 2009-09-22 22:19

คนเราคิดได้ไม่เหมือนกันค่ะ ก็เลยเป็นแบบนี้

#4 By Meowzilla Zilla on 2009-09-10 20:58

น้องเจนเป็นเด็กจิตใจดีมากเลยจ้ะ

น่ารัก ๆ

คนเราเนอะ น่าสงสารพี่เบิ้มออก

#3 By นายอุ๊ย!! on 2009-09-09 00:23

เป้ชอบอีโมแมวดำกับกระต่าย

#2 By ฟ้าใส on 2009-09-08 23:15


ตอนเด็กๆก็เคยเจอแบบพี่เบิ้มครั้งนึงค่ะ แต่เพราะเป็นเด็กมั๊งคะ ก็เลยรู้สึกกลัวๆอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าเป็นตอนนี้ (+เค้าไม่ได้มาทำให้เราเดือนร้อนอะไร) ก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่เนอะ ถ้าวันนึงเราเกิดเป็นอย่างพี่เบิ้มบ้าง เราก็คงไม่อยากให้ใครมาทำกับเราไม่ดีเหมือนกัน

ปล.อ่านแล้วอินค่ะ เลยเขียนซะยาวเลย เหอๆๆ sad smile

#1 By PanDa & PaWwAw on 2009-09-08 22:49