ปรัมปรา

posted on 25 Aug 2009 20:09 by magicjane

คนเราจะรู้อะไรได้บ้างจากการขึ้นรถสองแถว...
จะใช่อย่างนี้รึเปล่านะ.. 

 

  •  ชายคนหนึ่งเป็นนักเรียนชายชั้น ม.1
  • ปกติขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน
  • แต่พอดีวันนี้มารับน้อง
  • เขาเล่าว่า ตอนเด็กๆ พูดภาษาไทยไม่ได้เลยนะ พูดได้แต่จีน
  • เพราะเขาเป็นคนจีน เกิดที่จีนเลย
  • เป็นลุกคนกลาง ที่บ้านมีพี่น้องทั้งหมด 5 คน
  • แม่อยู่จีน ตอนนี้อาศัยอยู่กับพ่อและพี่น้อง
  • พ่อเป็นหมอทำงานอยู่ รพ.บางนา 
  • พี่คนโตเป็นผู้หญิงทำงานที่เดียวกับพ่อ
  • ความฝันของเขาคือการเดินตามรอยพ่อคือการเป็นหมอ
  • หรือถ้าไม่ได้หมอก็อยากเป็นนักบิน
  • ตอนม.ปลายจะลาออกไปเรียนมหิดล
  • เขาไม่อยู่ในวงดนตรีอะไรหรอกนะ แต่เล่นกีต้าร์เป็น
  • เคยลืมปิ๊กไว้ที่โรงเรียน
  • แล้วก็เพิ่งได้คืนเมื่อไม่นานมานี้เอง
  • บ้านตากับยายอยู่ไหหลำ แล้วเขาก็ชอบบ้านหลังนี้มากกว่าบ้านที่ไต้หวัน
  • ตอนนี้ก็ยังไปๆมาๆระหว่างจีนกับไทยอยู่ 
  • เขาชอบการเรียนที่โรงเรียน เขาบอกว่ามันสนุก
  • เขาเรียนช้ากว่าเพื่อน 1 ปี เหตุเพราะช่วงนั้นเดินทางบ่อยเลยดร๊อบไว้ซะ

 

 

ฯลฯ

เป็นบทสนทนาระหว่างเด็กชายกับป้าคนนึง..ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ
คิดว่าคนทั้งหมดในรถสองแถวตอนนั้นก็คงคิดเหมือนกัน แต่แหมสองแถวก็คันใหญ่ม๊ากกก
เลยทำให้ได้ยินไปโดยปริยาย..เป็นบทสนทนาที่กล่าวถึงชีวิต
ชนิดที่ว่าเอาไปสร้างเป้นหนังก็คงได้สักครึ่งเรื่องอ่ะ  
คาดว่าถ้านั่งไปลงที่เดียวกันด้วยอาจจะได้จนจบหนังเรื่องนึง

 

ตอนฟังอยู่ก็แอบหมั่นไส้นิดๆนะ คนอะไรวะมีความสุขกับการเรียนวิชาการ อนาคตอยากเป็นหมอ
เหมือนพ่อเหมือนพี่ จะลาออกจากโรงเรียนเดิม แบบว่ามั่นใจว่าได้เข้ามหิดลชัวร์ป้าบ โอ๊ยๆๆ

จริงๆก็คงต้องบอกว่าจะไปยุ่งอะไรกับเค้าล่ะเนี่ย แต่แหมมันอดไม่ได้นินา   ฮ่าฮ่า

 

 ฮิฮิ 


สองสามวันนี้อากาศร้อนมากๆ ท้องฟ้าก็ใส ร้อนอบอ้าว เด๊้ยวฝนเด๊้ยวแดด
แต่ข้างในเรามันกลับขุ่นมัวนะ มันเต็มไปด้วยบรรยากาศสีเทาๆที่ดูไม่ออกว่าเป็นอะไร
ครูท่านหนึ่งเคยบอกไอเจนว่า ถ้าเกิดว่ามีเรื่องไม่สบายใจ เราต้องรุ้จักที่จะคุยกับตัวเอง
อย่าปล่อยให้ความไม่สบายใจนั้นผ่านไปโดยไม่ทำอะไร นั่นทำให้เราไม่รู้ว่าจริงๆแล้ว
ตัวเรารู้สึกยังไงต่อสิ่งที่เกิดขึ้น รู้สึกยังไงต่อสถานการณ์ต่างๆที่เราเผชิญ สุดท้ายมันจะกลายเป็น
บรรยากาศที่เราไม่สามารถตอบตัวเองได้ หลงทาง และหาทางกลับไม่เจอ..

เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยค่ะคุณครู.. 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

แล้วป้าเค้ารู้จัก "ปิ๊ก" ไหมล่ะนั่น sad smile

#6 By zoxmok on 2009-09-07 21:01

คุยกับตัวเอง... แต่หาทางออกไม่เจอหว่ะ
คิดมันวนๆๆๆๆ อยู่อย่างนั้นแหละ เฮ้อออ

อ่อ แล้วเรื่องเด็กชาย ที่นี่คนคุยโทรศัพท์เสียงดังมากๆๆ ขนาดแบบว่านั่งอยู่ด้านหน้ายังได้ยินคนข้างหลังพูด เหอะๆ คือ ไม่ต้องการรู้โว้ยว่าคุยอะไรกันนนนน ฮ่าๆๆๆ

แต่ก็เจอไม่บ่อยนักหรอก
คิดถึงหว่ะ





































#5 By Jue (139.132.1.23) on 2009-09-07 07:57

เห็นด้วยกับครู 55+

เล่าซะยาวเชียว นั่งจากไหนไปไหนเนี่ย

#4 By นายอุ๊ย!! on 2009-09-06 20:43

แหม...
ไม่ผิดหรอก

เค้าพูดให้เราได้ยินเองหนิ... ช่วยไม่ได้...open-mounthed smile open-mounthed smile

#3 By ซับบาธ... on 2009-09-06 10:58

ประวัติยาวนานsad smile

#2 By wesong on 2009-09-05 23:52

ก็มันได้ยินนิเนอะ open-mounthed smile

#1 By iDoi* on 2009-09-05 22:39