ล่วงเลยผ่านลา

posted on 22 Nov 2009 11:21 by magicjane  in family

ชอบอากาศแบบนี้จังแฮะ.. 
 
 
วันนี้ตื่นเช้ามา วัดอุณหภูมิได้ 24 องศา ปลื้มมาก
นอนกลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความยินดีปรีดาในสภาพอากาศ ณ ตอนนี้ของเมืองไทย ฮ่าๆๆ
 
นึกย้อนไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ที่มันหนาวอยู่สองวัน แล้วก็ฝนกระหน่ำ ตามมาด้วยร้อนอย่างอนาถ
อากาศแบบชวนให้ไม่สบายจริงๆ
 
 
 
 
วันอาทิตย์เป็นวันขี้เกียจ เป็นวันที่เราจะตื่นสายที่สุด ทำอะไรด้วยความเชื่องช้า
และไม่รีบร้อนที่สุด ในบรรดาวันทั้งเจ็ด วันอาทิตย์ดูจะเป็นมิตรมากที่สุดนะ 
เหมือนลุงใจดีไว้หนวดสีขาวที่ชอบเล่านิทานให้เด็กฟัง แล้วหัวเราะได้เสียงดังโดยไม่อายใคร
 
ว่าไปนั่น...ก็วันอาทิตย์ให้ความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนี่นา
 
 
เพราะฉะนั้นวันอาทิตย์เลยเป็นวันครอบครัวของหลายๆคน เวลาชวนเพื่อนออกมาเที่ยว
ส่วนใหญ่จะไม่ยอมออกมาวันอาทิตย์ บอกว่าเป็นวันครอบครัว (แหมรู้หรอกน่าว่าวันนี้มันวันขี้เกียจ)
แต่จะว่าไป มันก็เป็นวันที่สมาชิกทุกคนได้อยู่บ้าน ได้เจอหน้ากันบ้างในหนึ่งสัปดาห์
เรียกว่าเป็นวันครอบครัวก็คงจะไม่ผิดนักมั้ง
.
.
.
.
.
.
  
เด๊้ยวนี้ไม่ค่อยมีวันครอบครัวเท่าไหร่แล้ว ด้วยอะไรหลายๆอย่าที่เปลี่ยนไป 
 
เวลาหลายคนถามว่า ต้องกลับไปกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันมั้ย
ไอเจนก็ตอบว่าใช่นะ แต่ก่อนออกจะรำคาญว่าทำไมต้องกินข้าวพร้อมกันวะ ใครหิวก็กินไปซี่

เพราะเพือนหลายคนก็เป็นอย่างนั้น ต่างคนต่างกินแล้วค่อยเข้าบ้าน 
ตอนนั้นในความรู้สึกเราคือมันสะดวกดี ไม่ต้องมานั่งรอ ดูเป็นสังคมแบบตัวใครตัวมัน
สังคมแบบที่คนเพิ่งเริ่มเป็นวัยรุ่นต้องการ...
 
 
แต่พอถึงตอนนี้กลับรู้สึกดีว่ะ ดีที่ได้เห็นหน้ากัน คุยบ้าบอกันตอนกินข้าวเย็น 
เพราะมันจะอีกี่ปีเชียวที่เราจะได้นั่งกินข้าวพร้อมกันแบบนี้ อีกกี่ปีที่เราจะได้ตักข้าวให้คนอื่นๆ
หรือกินกับข้าวจากจานเดียวกัน อะไรไม่รู้บอกเราว่ามันอีกไม่นานหรอก...
 
ถึงแม้จะดูเหมือนนาน แต่พอถึงตอนนั้น เราจะหันกลับมามองแล้วถามตัวเองว่า
ทำไมไม่ใส่ใจให้มากกว่านี้ แค่ช่วงเวลาเล็กๆน้อยๆที่จะมีให้กันได้ 
 
 
สุขอะไรก็ไม่มั่นคงเท่ากับข้าวของม้า กอดพุงป๊า เสียงทะเลาะน้อง แย่งของพี่ 
หมอนเปื้อนน้ำลายใครไม่รู้ในหน้าหนาว นาฬิกาสามเหลี่ยมที่ตั้งเวลาไม่ค่อยดีแล้วแต่ยังใช้ปลุกได้อยู่
ผ้าห่มเก่าๆที่ใช้ทุกคืน ตุ๊กตาหมีแพนด้าที่จะดำทั้งตัวแล้ว โต๊ะกินข้าวที่ที่หมุนตรงกลางพัง

   
 
เอ่อ..
พอเถอะ มากกว่านี้อาจดูเหมือนเด็กอนาถาแทน แต่ก็นั่นแหละ สิ่งที่บ้านเรามีแต่บ้านคนอื่นไม่มีแน่ๆ
 
 
 
 
 Photobucket
เมื่อตอนไปเที่ยวกาญโดยรถไฟ หลายไปมาแล้ว
 
 
 
 Photobucket
วันเด็กตอนไปเที่ยวพระที่นั่งอนันตสมาคม วันนั้นอากาศก็หนาวๆเหมือนกัน
ช่วงนั้นวินบ้ารูบิค ขนาดไปเที่ยวมันยังพกไปด้วย
 
 
 
Photobucket
ต้นไม้ใกล้ห้องน้ำในสวนอัมพร จือมายินทำท่าบ้อบอก่อนกลับไปเรียนต่อ
เอิ่ม..เหม่ง(กว่าเรา)เหมือนเดิม แต่ตอนนี้อาจจะพัฒนาขึ้นหน่อย ฮ่าๆ
 
 
 
วันนี้วันเกิดจือด้วย hbd นะเธอ
 
 
 
 
 
เต้นฉลองหน่อย แก่ขึ้นอีกปี 
 
 
 
 
 
ด้วยรักและคิดถึง,
 
ปล.ทำไมชอบย้อนวันวานจังวะเนี่ยเรา 

เลือกที่ใช่

posted on 10 Oct 2009 23:04 by magicjane

 

 

 
 
 
เวลาจะ "เลือก" อะไรสักอย่าง สิ่งแรกที่จะทำให้เราตัดสินใจคงเป็น..ความชอบ
แต่บางอย่างก็ตัดสินใจเลือกเพราะว่า "ชอบ" เพียงอย่างเดียวไม่ได้..

 

 

..........

 

 

ย้อนไปเมื่อวันไหนสักวันเมื่อนานมาแล้ว เห็นโฆษณาของกิจกรรม This is my future ในเอ็กทีนนี่แหละ
ก็เลยจิ้มเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น This is my future เป็นกิจกรรมประมาณแนะแนวการศึกษา
จะมีการเชิญวิทยากรจากหลายๆสาขาอาชีพ มาพูดเกี่ยวกับอาชีพนั้นๆให้ฟัง ท่าทางน่าสนใจมาก
ในที่สุดก็เลยลงทะเบียนทางเน็ตไป... 

 

วันที่ 10 -11 ตุลาคมที่ผ่านมาเป็นวันจัดกิจกรรม ไอเจนก็ไปแบบรอห้างเปิดกันเลยทีเดียว
งานจัดที่ TCDC ดิเอ็มโพเรียม ซึ่งไม่เคยมาเลย ครั้งนี้เลยเป็นครั้งแรก..
ทุกอย่างแพงแบบ..

 

ตอนที่ไปห้างมีจัดงาน king of the jungle พอดีพอดี๊ เลยได้เดินชมรอห้างเปิด
มีรูปมาฝากด้วย ตั้ง 2 รูปแหนะ

Photobucket

รูปแรกคือนกกระจอกเทศ..
จากการไปยืนดูมันนานๆ ทำให้พบความเพลินรูปแบบใหม่ คือจะมีนกกระจอกเทศอยู่สองตัว
ทั้งสองตัวเดินไม่หยุดเลย เดินตลอดเวลา แล้วใช่ว่ากรงจะใหญ่ ก็เดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น
ซ้ายไปขวา ขวาไปซ้าย เดินสลับกันไปมา..

สนุกดีเหมือนกันนะ แค่ยืนจ้องนก 2 ตัวเดินก็หมดเวลาไปซัก 5 นาทีได้ ไม่รู้จ้องเข้าไปได้ยังไง..

 

Photobucket

รูปสองเป็นเสือ เอ๊ะ หรือสิงโตวะ..น่าจะเสือ
รู้แต่ท่านอนมันแนวมาก น่ารักโคตร.. 

 

 

ชมสัตว์โลกเพลินๆ พอห้างเปิดก็ไปที่ TCDC ไปลงทะเบียนว่ามางานแล้วนะ
ในงานไม่ได้อยากฟังหรือสนใจทุกอาชีพ แต่สุดท้ายก็นั่งฟังทุกอาชีพอยู่ดีแหละว่ะ..

แต่พอมาคิดๆแล้วก็ดีเหมือนกันที่ได้ฟังซะส่วนใหญ่ รวมถึงอาชีพที่ไม่ได้สนใจด้วย เพราะบางอย่าง
คงไม่ได้มีบอกไว้ทั่วไป และคงจะไม่รู้หากไม่ได้ฟังจากผู้ที่มีประสบการณ์ตรง

เช่น รู้ว่าอาชีพวิศวะปิโตรเคมีเป็นยังไงและใช้ชีวิตอยู่แบบไหนในสถานที่ที่ดูเหมือน
แท่งเหล็กต่อๆกันกลางทะเล แล้วก็เพิ่งรู้ตอนนั้นแหละว่า "สผ." ตัวย่อในตัวย่ออีกทีจาก "ปตท.สผ." 
หมายความว่าอะไร..สงสัยแต่ไม่เคยหาคำตอบมานานแล้ว 

 

แต่สิ่งหนึ่งที่รู้แน่ๆคือวิทยากรทุกท่านมีความพยายามและตั้งใจมากๆ กว่าจะมายืนอยู่ตรงจุดนี้ของอาชีพได้
หลายท่านผ่านความยากลำบาก ความไม่น่าเป็นไปได้แต่สุดท้ายก็ทำสำเร็จ

 

 เก็บตก ประทับใจ

  • "คนเราไม่มีใครเด็กเกินกว่าจะวางแผนชีวิต" ดร.เอ็กซ์
  • เสียงอาจารย์เอ็กซ์เวลาพูดภาษาอังกฤษเหมือนออกมาจาก Talking dict อ่ะ 
  • "รับผิดชอบที่จะทำ ถ้าบอกว่าทำคือทำ"..พี่อ้อ กูเกิ้ล
  • พี่เอ๋ นิ้วกลมมาด้วย!!
  • มาปล่อยมุขและถ้อยคำคมคายสร้างแรงบันดาลใจมากมาย 
  • "อนาคตจะเป็นของคนที่เชื่อว่าความฝันของตัวเองมันมีความสวยงามอยู่ในนั้น"         
    " ในความอ่อนด้อยของเรายังมีความเป็นไปได้ซ่อนอยู่"
    " ถ้าอยากว่ายน้ำก็ต้องโดดลงไปในน้ำ ความปลอดภัยไม่เคยทำให้ใครเติบโต 
    ถึงแม้เราไม่รู้ว่าเราจะว่ายได้หรือว่ายไม่ได้ แต่สุดท้ายเราจะเอาตัวรอดแล้วก็ว่ายจนได้ "
    "การได้ลองทำ ทำให้เรารู้ว่าชอบมันจริงๆรึเปล่า"
    "ไม่ต้องรอเวที แต่เราต้องสร้างเวทีขึ้นมาเอง" ..พี่เอ๋ นิ้วกลม

 

"สนุกเสมอเวลาได้ฟังประสบการณ์ของผู้ที่ผ่านโลกมามากกว่าเรา"

 

แปะก่อนไป..  

Photobucket

 ปล. ทำไมเราต้องใส่เสื้อตัวนี้ทุกทีที่เจอนักเขียนนะ  

 

สุดท้าย... แหะๆ คือแบบสอบถามโครงงานไอเจนเอง 

ถ้าว่างก็คลิ๊กสักนิดนะจ๊ะ 
http://magicjane.exteen.com/page

 

 
คลิ๊กกันเถิด~