ชอบอากาศแบบนี้จังแฮะ..
วันนี้ตื่นเช้ามา วัดอุณหภูมิได้ 24 องศา ปลื้มมาก
นอนกลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความยินดีปรีดาในสภาพอากาศ ณ ตอนนี้ของเมืองไทย ฮ่าๆๆ
นึกย้อนไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ที่มันหนาวอยู่สองวัน แล้วก็ฝนกระหน่ำ ตามมาด้วยร้อนอย่างอนาถ
อากาศแบบชวนให้ไม่สบายจริงๆ
วันอาทิตย์เป็นวันขี้เกียจ เป็นวันที่เราจะตื่นสายที่สุด ทำอะไรด้วยความเชื่องช้า
และไม่รีบร้อนที่สุด ในบรรดาวันทั้งเจ็ด วันอาทิตย์ดูจะเป็นมิตรมากที่สุดนะ
เหมือนลุงใจดีไว้หนวดสีขาวที่ชอบเล่านิทานให้เด็กฟัง แล้วหัวเราะได้เสียงดังโดยไม่อายใคร
ว่าไปนั่น...ก็วันอาทิตย์ให้ความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนี่นา
เพราะฉะนั้นวันอาทิตย์เลยเป็นวันครอบครัวของหลายๆคน เวลาชวนเพื่อนออกมาเที่ยว
ส่วนใหญ่จะไม่ยอมออกมาวันอาทิตย์ บอกว่าเป็นวันครอบครัว (แหมรู้หรอกน่าว่าวันนี้มันวันขี้เกียจ)
แต่จะว่าไป มันก็เป็นวันที่สมาชิกทุกคนได้อยู่บ้าน ได้เจอหน้ากันบ้างในหนึ่งสัปดาห์
เรียกว่าเป็นวันครอบครัวก็คงจะไม่ผิดนักมั้ง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เด๊้ยวนี้ไม่ค่อยมีวันครอบครัวเท่าไหร่แล้ว ด้วยอะไรหลายๆอย่าที่เปลี่ยนไป
เวลาหลายคนถามว่า ต้องกลับไปกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันมั้ย
ไอเจนก็ตอบว่าใช่นะ แต่ก่อนออกจะรำคาญว่าทำไมต้องกินข้าวพร้อมกันวะ ใครหิวก็กินไปซี่
เพราะเพือนหลายคนก็เป็นอย่างนั้น ต่างคนต่างกินแล้วค่อยเข้าบ้าน
ตอนนั้นในความรู้สึกเราคือมันสะดวกดี ไม่ต้องมานั่งรอ ดูเป็นสังคมแบบตัวใครตัวมัน
สังคมแบบที่คนเพิ่งเริ่มเป็นวัยรุ่นต้องการ...
แต่พอถึงตอนนี้กลับรู้สึกดีว่ะ ดีที่ได้เห็นหน้ากัน คุยบ้าบอกันตอนกินข้าวเย็น
เพราะมันจะอีกี่ปีเชียวที่เราจะได้นั่งกินข้าวพร้อมกันแบบนี้ อีกกี่ปีที่เราจะได้ตักข้าวให้คนอื่นๆ
หรือกินกับข้าวจากจานเดียวกัน อะไรไม่รู้บอกเราว่ามันอีกไม่นานหรอก...
ถึงแม้จะดูเหมือนนาน แต่พอถึงตอนนั้น เราจะหันกลับมามองแล้วถามตัวเองว่า
ทำไมไม่ใส่ใจให้มากกว่านี้ แค่ช่วงเวลาเล็กๆน้อยๆที่จะมีให้กันได้
สุขอะไรก็ไม่มั่นคงเท่ากับข้าวของม้า กอดพุงป๊า เสียงทะเลาะน้อง แย่งของพี่
หมอนเปื้อนน้ำลายใครไม่รู้ในหน้าหนาว นาฬิกาสามเหลี่ยมที่ตั้งเวลาไม่ค่อยดีแล้วแต่ยังใช้ปลุกได้อยู่
ผ้าห่มเก่าๆที่ใช้ทุกคืน ตุ๊กตาหมีแพนด้าที่จะดำทั้งตัวแล้ว โต๊ะกินข้าวที่ที่หมุนตรงกลางพัง
เอ่อ..
พอเถอะ มากกว่านี้อาจดูเหมือนเด็กอนาถาแทน แต่ก็นั่นแหละ สิ่งที่บ้านเรามีแต่บ้านคนอื่นไม่มีแน่ๆ
เมื่อตอนไปเที่ยวกาญโดยรถไฟ หลายไปมาแล้ว
วันเด็กตอนไปเที่ยวพระที่นั่งอนันตสมาคม วันนั้นอากาศก็หนาวๆเหมือนกัน
ช่วงนั้นวินบ้ารูบิค ขนาดไปเที่ยวมันยังพกไปด้วย
ต้นไม้ใกล้ห้องน้ำในสวนอัมพร จือมายินทำท่าบ้อบอก่อนกลับไปเรียนต่อ
เอิ่ม..เหม่ง(กว่าเรา)เหมือนเดิม แต่ตอนนี้อาจจะพัฒนาขึ้นหน่อย ฮ่าๆ
วันนี้วันเกิดจือด้วย hbd นะเธอ
เต้นฉลองหน่อย แก่ขึ้นอีกปี
ด้วยรักและคิดถึง,
ปล.ทำไมชอบย้อนวันวานจังวะเนี่ยเรา